Being here, now (Dutch)

Everything is gonna be alright, everything is gonna be alright….

Hoeveel kan achter zo’n simpele zin schuilgaan?

Heel veel.

Afgelopen week werkten we in Israël/Palestina met een groep Nederlandse jongeren en een groep van daar. En dan stuit je meteen al op een probleem. Hoe noem je daar? We bevonden ons op Israëlisch grondgebied, in de Palestijnse stad Shefa’amr (of Shefar’am in het Hebreeuws). Geen bezet gebied in de zuiverste zin van het woord, maar net zo goed een omgeving waar de jongeren en hun ouders een gevoel van onderdrukking kennen. Zonder te politiek te worden: dat is niet onterecht.

Zelfs als je probeert die politiek er buiten te laten, ervaar je constant wat dat met mensen doet, niet voor vol aangezien worden, altijd te moeten strijden voor je plek en je identiteit. Welk verhaal mag wel verteld worden en voor welk verhaal is geen plek? Dan hebben we het ook niet alleen over welk verhaal met ‘de andere kant’ gedeeld mag worden, het gaat er ook om welke verhalen binnen de eigen gemeenschap een plek mogen hebben.

Waarom gingen we hierheen en waarom wilden de jongeren van Shefa’amr met ons werken?

Omdat we door middel van storytelling, met behulp van muziek, deze jongeren een stem wilden geven. We wilden ze stimuleren om helpen om hun eigen verhaal wel te maken, zonder de restrictieve werking van hun omgeving. We creëerden daarom met inbreng van de Nederlandse deelnemers, in de plaatselijke muziekschool een veilige ruimte, waarin we met de groep aan de slag gingen en ze uitdaagden na te denken over het thema: Being here, now!

Doordat de groep elkaar vrijwel onmiddellijk vertrouwde en in de eerste dagen op een speelse wijze de tools aangereikt kregen om een eigen verhaal te maken, ontstond er snel een enthousiaste en toegewijde sfeer waarin gewerkt werd. Hard gewerkt. Er werd nagedacht, geconstrueerd, gecoacht, geschaafd, gefaald en gelachen. Onder leiding van een muziekdocent werden woorden en muziek aan elkaar geregen en met elkaar tot een eenheid gesmeed. De termen snelkookpan, achtbaan en uitputtingsslag beschrijven dit proces het best. En toen werd het vrijdag,  tijd om de uitkomsten aan een publiek te presenteren.

De twijfel slaat toe. Bij verschillende deelnemers. Niet of ze hun verhaal wel kunnen vertellen. Maar of ze het wel willen vertellen. Er wordt met scherp geschoten, ook naar de eigen gemeenschap.

‘Hou op met je kinderen te laten dromen over het worden van dokter of ingenieur. Kinderen moeten dromen over spiderman zijn, of superman,’ stelt een jongen, die twee jaar lang niets opgeschreven heeft en niet over zijn gevoelens sprak, om na zijn betoog zachtjes Everything is gonna be alright in te zetten

Een meisje eindigt haar verhaal met Fuck the System. Ook zij durft het verzamelde publiek met open vizier tegemoet te treden.

Een andere jongen deinst op het laatste moment terug. Hij denkt dat hij met zijn verhaal teveel mensen tegen de schenen zal schoppen. Ik heb een lang gesprek met ‘m. Niet om hem over te halen het verhaal alsnog te vertellen. Hij moet zijn verhaal delen op het moment dat hij het wil delen, dat is niet aan ons. Het maken van het verhaal heeft echter heel veel bij hem in gang gezet en duidelijk is dat hij op een gegeven moment beslissingen gaat nemen en voor zichzelf gaat kiezen om niet langer slachtoffer te zijn van het systeem waar hij zelf zegt in vast te zitten. Ik heb deze jongen in één week zo ongelofelijk zien groeien, doordat het maken van een verhaal hem in staat stelde om de gedachten die al een tijd kris kras door zijn hoofd schoten te ordenen en richting te geven. Zijn verhaal geeft hen voldoende kracht om dit binnenkort ook daadwerkelijk te delen.

Een week werken in een getraumatiseerd land met jongeren die – net zoals iedereen hier – een behoorlijke tik hebben meegekregen van het constant leven in angst, woede, onmacht en soms zelfs wanhoop raakt enorm. Toch verlaat ik het land niet in een mineur stemming. Door middel van storytelling hebben we een bijzondere groep mensen kunnen ondersteunen in het zichzelf versterken en daarmee het perspectief gegeven om te durven blijven dromen over de toekomst.

Everything is gonna be alright, everything is gonna be alright….

Arjen Barel – Dec 2016

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *